Navigation Menu+

The Calling

Posted on Oct 27, 2014 in Reisverslag | 0 comments

Purple Spirit Glows van Falakalak

zondag 26 oktober 2014

alles dendert over me heen. Ik wil alles in een keer opschrijven, uitleggen. Ook omdat ik van alles weet hoe het in elkaar zit. Alle afgelopen jaren heb ik geleerd, getraind, gezweet, gewerkt, onderzocht, uit elkaar geplozen, ervaren, extase, depressie. Ik weet het allemaal. Ik weet precies hoe het in elkaar zit. In mij zit de Theory of Everything. Het is alleen gewoon niet in woorden te vatten. Het is niet in de tijd/ruimte plane vast te pakken. Het is alleen te voelen en te weten. Weten. Ja. Weten met een Hoofdletter.

Waar begin ik?

Ik sta in de douche. Het is zondag. Ik  voer een gesprek maar ik weet niet met wie. Ik vermoed dat het niet een hele hoge entiteit is. Ik noem het maar entiteit. Maar dat is niet het goede woord. Een ziel? Een mens? Een spirit? Ik heb geen idee. Daar Weet ik dan weer weinig over, over die esoterische lagen. Ik heb een gesprek. Een bizar gesprek waarin alles over elkaar dendert.

Waar begin ik?

Voordat ik in de douche stap heb ik een heftige meditatie waarin ik een enorme zuil met licht oppomp, ik kan het niet anders zeggen, tot diep de lucht in terwijl ik tegelijkertijd met een vuist mijn vagina aan de aarde vasthoudt. Meerpuntsaandacht dus. Heb ik ook geleerd. Vroeger.
Ik reik heel ver. Ik denk dat ik een baken maak. Ik denk dat ik mezelf zichtbaar maak. Maar weet niet voor wie? Voor een Meester? Voor entiteiten die me komen opvreten? Uiteindelijk, naar mijn gevoel veel te snel, wat ben ik toch een slechte meditator, komen de boodschappenlijsten en de actiepunten van de dag voorbij. Ik rond de meditatie af en ga douchen. Mijn kind slaapt. Dus nu moet ik daar nog even van profiteren.

Waar begin ik?

Vrijdag ervoor ontmoet ik Eric. Voor de tweede keer in dit leven. Voor de duizendste keer in het Grote Leven. We maken samen een diepgaande spirituele reis waarbij er inwijdingen plaats vinden. Hij wil de Godin ontmoeten. Ik dacht met mijn hoofd dat hij De Godin In Mij wil ontmoeten, maar de inwijding vindt anders plaats. Hij ontmoet de Godin in Zichzelf. En ik, ik stoot met mijn Kundalini slang in hem en bevrucht hem met het Christuskind.
Wie ben ik terwijl ik dat doe? Ik, Eva, die penetreert een Maria. Wie deed dat?

Eric doet aan esoterie. En leert me allerlei termen over dingen die ik allang weet, maar waar van ik zo dankbaar ben dat ik er nu woorden voor krijg en dat hij dezelfde ervaringen heeft als ik heb en dat ik niet gek ben dat ik al die dingen zie. Over Solar Angels, over een brug maken vanuit je eigen mind naar de mentale plane en zo ervoor zorgen dat je in contact met je ziel komt en dat je ziel naar jou kan afdalen, over astrale projecties, over dat er in 2025 bij genoeg Christusbewustzijn op de wereld Christus ook wederkeert in het vlees. Misschien wel meervoudig. Dat er op meerdere plekken tegelijkertijd mensen opstaan die in staat zijn om net als Jezus toen (volgens het verhaal) grote groepen mensen te leiden en in beweging te brengen. Een muzikant? Een politicus? Een schrijver? Ik grap nog tegen Eric dat die personen al geboren zijn als ze in 2025 moeten opstaan. Wat een heerlijke relativerende redenering vond ik dat toen.

Waar begin ik?

Voordat ik mediteer herinner ik me een diepgaande mystieke ervaring die ik in Frankrijk heb gehad nadat ik twee maanden door de oerbossen de pelgrimsroute liep. Ik had gewerkt in een theetentje, Bas haalt me op, we zitten samen wat na te praten en achter hem zie ik ineens een bijzonder gezelschap met dames en koningen. Het blijkt het gevolg van de Graalkoning te zijn. Ik denk dat ze voor Bas komen. Met tranen in mijn ogen zeg ik tegen hem: “Je mag naar huis. De Graalkoning komt je halen. Je reis is voorbij.” Ik had niet in de gaten dat hij voor mij kwam. Die avond en nacht verdween Eva totaal. Mijn hele persoonlijkheid was opgelost. Er was een intense en immense ruimte in mij. Die werd niet gevuld door een andere persoonlijkheid. Maar er was wel ‘iets’. Dat ‘iets’ liep voor het eerst. Plaste voor het eerst. Poetste ‘zijn’ tanden voor het eerst. Huilde om dat Eva voorgoed was verdwenen en voelde intense vreugde. Ik was verlicht! Samen met Krista, die eerst bang was voor de totale leegte in mijn ogen, liepen we door het nachtelijke veld. Onszelf verwonderend over hoe we het leven hadden geleefd. Wat we allemaal hadden gedaan. Ik rouwde voor alle keren dat ik zonder bewustzijn mannen in me had laten komen. Ik danste op straat omdat ik voor het eerst bewust in een lichaam zat en door de ogen heen naar de Aarde kon kijken. Na uren avontuur gingen we naar bed. Omdat je dat nu eenmaal doet op de Aarde. Ik viel bewust en wakker in slaap. Toen ik ontwaakte was Eva er weer. Ik was er kapot van.

Die dag hoorde ik van shamanen dat de frequentie van Gaia was verhoogd. Dat de lichtwerkers bezig waren om leylijnen open te maken zodat ze weer bereisbaar waren. Ik was kennelijk een gevoelig meisje dat ik meteen met de frequentie mee omhoog was gegaan.

Waar begin ik?

In de maanden hiervoor liep ik in mijn eentje door Franse oerbossen. Ook daar loste ik op in de resonantie van de natuur. Ik doorzag dat iedere seconde die de Aarde tikt, een seconde is om op te lossen en samen te smelten. Hoe deed ik dat? Hoe kon ik dat ook doen? Ik vroeg het aan de rupsen die zonder angst coconnen en ontpoppen. Ik was zo bang. Ik viel op mijn knieën in de grootste liefde die ik kon voelen voor God en wilde zo graag offeren. Ik had alleen NIETS om te offeren. Uiteindelijk offer ik mijn ego, waar ik zo veel in geïnvesteerd heb. Ik bid dat God kan zien dat dat het enige is dat ik VAN MEZELF heb wat ik kan geven om mijn dankbaarheid te uiten over het leven en de heiligheid ervan.

Later op het hoogste punt in de Pyreneeën draag ik het kruis. Met de demon op mijn rug die het kruis in mijn rug kerft (ik heb nog steeds pijn op die plekken) loop ik kilometers, meter voor meter, ik doe er dagen over. Ik kruip vooruit. Iedere stap overwin ik alles wat me neer wil halen. Alle energie die me kapot wil maken, die me haat. Ik geef niet op. Ik geef niet op. Met mijn laatste krachten, die oneindig blijken te zijn, loop ik centimeter voor centimeter. Met een stok die ik vind, trek ik me bij iedere stap weer op. Iedere stap opnieuw kom ik omhoog. Trotseer ik alle energie, hels, satanistisch, die me wil doen uitdoven. En iedere keer rond ik de stap af en bereid ik me voor op de volgende stap. Uiteindelijk kom ik thuis. En huilt mijn Vader en ben ik de Verloren Zoon die is thuis gekomen. En legt mijn Vader uit aan mijn demonen dat ze net zo lang mogen verdwalen en dat Hij op ze wacht en als ze uiteindelijk toch besluiten om Thuis te komen dat Hij dan zo gelukkig zal zijn. En mijn demonen haten Hem nog harder om Zijn Liefde.

Waar begin ik?

Een jaar eerder, het is 2009, ik loop door de stad en loop zo tegen Het Rode Boek van Jung aan. Ik huil omdat ik MIJN boek daar zie liggen. Ik ben verbaasd. Ik ga naar huis en daar ontstaat een gesprek. Een ongewoon gesprek. Jung vraagt of ik zijn werk wil voortzetten. Of ik de individuatie wil vergamen? Ik ben doodsbang. Wie betaalt mijn hypotheek? Wie zorgt voor mij? Wie maakt me veilig? Ik wil wel, maar mijn kleine Ik houdt het tegen. En toch niet. We maken een goed begin, maar ik moet het loslaten na een tijd. Ik ben nog niet klaar.

Waar begin ik?

Ik voel iets. Er is iets upcoming. Er roert iets. Er is iets gaande. Geopolitiek? Aardbevingen? Straling? Ik weet het niet. Het voelt alsof ik word klaargestoomd voor iets. Voor iets afschuwelijks.
Ik zie een slagveld, een schifting. Veel doden. Ik sta op. Ik ben de Leider. Ik leid dan. De gewonden, de gevallenen. De gezwichten. Ik lever nieuwe hoop. Ik ben nieuw leiderschap. Ik moet daar veel voor offeren. Ik voel me er afschuwelijk bij. Een metalige smaak in mijn mond. Ik word klaargestoomd. Ik maak ruzie in dit visioen. Ik maak ruzie met degene die me klaarstomen. WHAT THE FUCK! WHAT THE FUCK! GORE GORE KLOTE KUT ZOOI! Is DIT wat jullie willen van mij? Is dit het? Is dit waar mijn leven over gaat? Om alles naar de GODVERDOMSE KUTVERDOEMENIS te laten gaan. No way.

Waar begin ik?

Daarvoor, ik zit op de bank. Ik heb intense niet te verdragen Thuispijn. Heimwee. Ik zie energieën en liefde en kleuren en stralen.
En. Ik. Ben. Daar. Niet.
Dan komt God. Niet de minste. En zegt: “Eva. Wil je mijn volk thuis brengen?”
Ik zeg: “U vergist zich met Mozes. Ik ben Eva.”
“Nee”, zegt God. “Ik vergis me nooit.”
Daar moet ik om lachen.
“Ja. Ik wil uw volk thuis brengen.”

 

 

Laat ik beginnen.

 

Ik had een calling. Toen. Met God op de bank. Ik kreeg vandaag opnieuw een calling. Iets minder hoog geplaatst, of misschien juist niet. Mijn eigen frequentie reikt inmiddels verder dan toen.

Ik sta in de douche. Het doel van de douche is ook om me met het water te dopen en te reinigen van alle dingen die niet bij me horen. Heb ik uit het Vredesevangelie van de Essenen geleerd. En gisteren kwam dat idee bij me naar boven terwijl ik met de Heilige Geest praat. Heb ik geleerd van Marianne Williamson. Hij (waarom toch steeds een Hij?) stelt voor om mijn hoofd iedere dag schoon te douchen, zodat ik kan waarnemen dat mijn hoofd steeds leger wordt en dat er steeds meer stilte ontstaat. Het is namelijk nooit stil bij mij. Oorverdovende herrie.

“Ik ben Eva. Ik ben Licht. Ik ben “er is god”. Ik ben het ondeelbare Licht dat ik van God heb ontvangen. Niets deert mij. Niets deert mij. Ik vraag aan de Ziel en de Geest van het Water om me te reinigen van alles wat niet  bij mij hoort. Dat laat ik wegstromen hier door het putje heen, wat ik overigens nog steeds moet schoonmaken, en dan komt het via de riolering bij de ‘geheime’ onderliggende systemen van Moeder Aarde waar het gereinigd wordt en gevitaliseerd wordt. Dit water wat over mij heen stroomt zegen ik meteen zodat het Licht en Liefde brengt in deze onderliggende systemen waar Moeder Aarde haar werk doet. Ik ben Eva. Ik ben God en ‘er is God’ en ik ben het Licht dat ik van God heb ontvangen. Mij deert niets. Uw wil geschiede. Reinig mij water van alles dat niet bij mij hoort. Reinig mij van entiteiten en energieën die op mij plakken. Ik zeg jullie: jullie zijn Licht en Liefde en jullie vergeten dat jullie zelf jullie eigen ondeelbare stuk van God hebben gekregen. Bij mij valt NIETS te halen. Dat wat ik heb is VAN MIJ. Ik herinner jullie met Licht en Liefde aan dat jullie zelf Licht en Liefde zijn en vraag NU om mij te verlaten en ik stuur jullie Licht en Liefde en laat jullie door het putje heen gaan naar Moeder Aarde.

Ik ben Eva. Mij deert niets. Ik ben Licht en Liefde. Alles dat in mij is geïmplanteerd, alles dat in mijn cellen is achtergebleven laat ik los en laat ik stromen. Mij deert niets. Ik ben ondeelbaar Licht dat ik van God heb ontvangen en dat mag ik reinigen en schoonmaken.

Voor deze doop heb ik een gesprek. Een bizar gesprek waarbij alles over elkaar heen dendert. Voor dit gesprek had ik een meditatie waarbij ik tot heel hoog een lichtzuil heb gepompt. En toen dacht ik aan boodschappen die ik moest doen.
Ben ik toch in verbinding met mijn Ziel gekomen? Ik voelde namelijk niets. Maar nu ontstaat er toch ineens een gesprek. Ik weet niet meer hoe het begon.

Eva. Je schijnt nu klaar te zijn.
Ik versta het niet wat er gezegd wordt. Ik sta in de douche.
Eva. Contact. Klop klop.
Het heeft mijn aandacht. Wie ben jij? Ik probeer te voelen wie het is. Het voelt niet als een hoge entiteit, ziel, meester. Het voelt niet als de ‘persoon’ die ik heb gevoeld toen in Frankrijk na de Graalkoning. En toch neemt het mijn aandacht en pakt het mijn volledige focus. Ik luister.

Vervolgens vuurt het stukken verhaal op me af die ik zeer goed ken, die ik zelf heb gebruikt tijdens talloze gesprekken en herinnert het me aan van alles dat ik in heel mijn spirituele leven hiervoor heb opgedaan. Of ik er nu wel klaar voor ben? Dat ik een soul-in-incarnation heb gehad in Frankrijk. Dat ik ver genoeg ben. Dat ik het Christusbewustzijn in me heb. Dat ik weer inwijdingen aan het doen ben. Dat ik Leider ben. Dat ik dit alles al heel mijn leven lang weet. Dat ik, terwijl ik op de bank zit en gesprekken heb gevoerd en daarin zei dat de nieuwe leiders op de bank hier in achterkamers werden klaar gesmeed en dat ik gewoon toen al lang zelf wist dat ik het over mezelf had. Dat ik de aandacht heb getrokken van ‘daarboven’. Dat ik jaren geleden al ooit een baken had gemaakt; een vortex tijdens een masturbatie uit mijn huis had laten stromen om tegen de wereld te zeggen “Universum: ik ben hier en ik ben wakker. Stuur me mensen die mij nodig hebben en die verder willen komen. Laat mij inwijden. Laat mij mijn stuk op de weg bemannen en onderdeel zijn van de hiërachie.” Dat ik jaren geleden door God was gevraagd om het volk thuis te brengen. Dat Jung bij me is en dat hij één van de andere levens is die ‘mijn Ziel’ leeft en dat ik me daarom zo intens met hem verbonden voel. Over dat ik word gevraagd te gaan staan. Over dat ik wordt gevraagd wakker te worden in wat ik te doen heb hier op de Aarde. Over dat in 2025 Christus meervoudig terug komt. Over dat ik er daar één van ben.

Wat!?!?!?!!? Dat laatste gaat te ver. Wat!!?!?!?!? Hoor je wat je zegt? Wat een ontzettende grootheidswaanzin! Kom op zeg. Doe eens normaal!

En opnieuw geeft het me het gevoel dat het waar is wat wordt gevraagd. En weer krijg ik in enkele seconden het hele scala opnieuw aan me voorbij. En weer schouw ik in het veld van oneindige mogelijkheden zonder tijd en ruimte en komen opnieuw alle argumenten voorbij.

En opnieuw lach ik er om en wuif ik het weg. Kom op. Ik voel me eindelijk lekker. Ik ben eindelijk weer eens high van energie en weet ik veel wat en dan komt er dit? Is dit een psychose? Is mijn hoogste chakra losgeslagen? Is mijn ego met me aan de haal gegaan?

En opnieuw geeft het me het gevoel dat het waar is.

“Oke. Luister goed. Ik kan het me NEVER NEVER NEVER NOOIT NIET voorstellen dat het waar is wat je zegt, hahahahahah, maar… Laten we, voor de denk-lenigheid en voor de grap, gewoon eens volgen wat je zegt. En ik zeg. Ja. Dat is goed. Ik aanvaard dat. Dan heb ik echt jullie hulp nodig. Dan heb ik echt jullie leiding nodig. Ik weet helemaal niets. Ik kan helemaal niets. Ik kan niet eens fatsoenlijk mediteren zonder aan mijn boodschappen te denken. Ik heb geen netwerk. Ik heb niets. Ik ben thuismama. Ik ben om de vier dagen depressief en dwangmatig met mezelf bezig om mezelf te helen. Ik heb geen energie. Ik doe middagslaapjes van twee uur!

Ga schrijven.

Aan mijn boek? (dat ik in 2009 begon en dat nu 120 bladzijdes heeft en dat ik niet afgeschreven krijg).

Op evakeeris.nl

Maar wie leest dat?

Tweet op je twitter dat je een blog heb geschreven.

Oké, zeg ik aarzelend. Het blog van gisteren over de egoplas?

Ja. Die ook. En dan vervolgens steeds als je weer een reisverslag maakt van je meditaties en je ontmoetingen.

Good Lord. Ik vind het eng, merk ik. En wie leest dat dan? En moet ik niet Twitter integreren op mijn webpagina? En moet ik dan ook niet toch op Facebook?

Nee. We moeten juist van Facebook af.

Oké.

Maar wacht! Wie ben jij? Wie zegt dat jij zuiver bent? Wie zegt dat jij oke bent? Wie zegt dat jij niet een of andere debiele astrale projectie bent. Ik wil dat je een test doet.

En toen werd het stil aan de andere kant.

En ik was blij dat ik het doorhad en nu doorprikte en tegelijkertijd was ik teleurgesteld. Niet zozeer in dat ik geen Jezus 2.0 ben. Maar wel in dat ik nog steeds met dat ongelooflijke gevoel blijf zitten wat ik te doen heb.

Wat heb je nodig?

Ik voelde me een debiel en zeer onspiritueel en slecht, maar ik zei dat ik wel bewijzen wilde. En toen schoot door me heen dat ‘hij’ dan dadelijk maar op de bank moet zitten als ik uit de douche kom. Maar dat vond ik ook eng. En toen zei ik: je mag het via anderen mensen doen. Dus dat andere mensen me nu gaan bellen of smsen of appen met boodschappen die refereren aan dat ik met jou in contact ben geweest. Eric of zo? En ik wil geld. Ik heb geld nodig. Ik ben bezig met mijn hypotheek. Dus ik weet dat er veel geld komt. Maar ik wil nog meer bewijs. Ik was al bezig met het winnen van de Grote Clubactie. Maar dat is een goed bewijs.

Oké.

Oké. Dan ga ik schrijven. Ik stap dadelijk de douche uit en dan ga ik schrijven. Maar je moet me helpen. Wat het dendert alle kanten op. Je moet me inspireren. Geef me een vorm. En dan ga ik nu eerst mezelf dopen om een leeg hoofd te krijgen. Good Lord! Ik wilde een leeg hoofd. Gisteren heb ik voor het eerst een leeg hoofd gedoopt en vandaag krijg ik dit?! !!? ! Dit is niet een leeg hoofd! Dit is een gevuld hoofd. Oh my God. What the Fuck is dit? Pfffffff….

En nu lees jij dit. Whoever jij bent. En als je wilt meereizen, schrijf dan hieronder jouw verhaal en wie je bent, want dan stem ik de volgende keer op je af en dan neem ik je mee. Of schrijf iets anders waar je me mee ondersteunt en helpt. Want dit is bizar. En het is dooooooodeng. Om op te schrijven. Maar het moet. Ik kan met mijn kleine hoofd niet overzien waar dit naar toe gaat. Ik kan wel de werkzame actieve stukken er in zien. Pffffff…..

 

Afbeelding Purple Spirit Glows (zonder toestemming gevraagd) van falakalak op http://falakalak.deviantart.com/art/Purple-Spirit-Glows-183523075

Submit a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>