Navigation Menu+

Maria Magdalena’s pelgrimage

Posted on Nov 11, 2014 in Levenskunst, Pelgrim, Reisverslag | 0 comments

Camino Jezus tie wrap

mei 2009

Ik ga ontslag nemen. Het besluit staat vast. Terwijl ik naar mijn reïntegratie-plek fiets in Zeist (zo’n 10 kilometer van mijn huis) stromen de tranen over mijn wangen. Ik heb besloten.

Op het zelfde moment zegt een diepe stem van binnen: “Dan gaan we nu lopen.” Ik ‘weet’ dat de stem bedoelt dat ik de pelgrimstocht naar Santiago ga lopen.

“Oké.” Mijn tweede besluit op de fiets van die dag. We gaan de pelgrimstocht lopen. We.

Ik werk de dag af en aan het einde van de dag pak ik mijn fiets. Lekke band. En zo wandel ik mijn eerste 10 kilometer van mijn pelgrimage. Op hakjes. Dat nooit weer.

 

De dagen vliegen voorbij. Ik spreek met een jurist om mijn ontslag af te handelen, spreek met twee andere pelgrims en besluit om de Via Tolosana te gaan lopen. De oude troubadoursroute langs de Pyreneeën. Dat past me wel.

Ik ga naar mijn dierbaren om afscheid te nemen. Mijn broer. En langs een vriendin. Zij brengt me naar het station waar ik op de TGV ga stappen. Naar Arles want daar is de start van de route. In de laatste uren maken we een wandeling, zij en ik. We spreken over van alles en voor de zoveelste keer komt Maria Magdalena in mijn verhaal voorbij. Dat ze het einde van haar leven in Aix-en-Provence zou hebben doorgebracht en daar in het Zuiden van Frankrijk veel goeds heeft gebracht. Het eerste verlangen om naar Maria Magdalena te gaan zoeken wordt wakker. Maar doezelt toch weer in.

De volgende dag staan we op het station. Ik koop mijn kaartje naar Arles. Terwijl ik in de rij sta zie ik dat de TGV ook naar Aix-en-Provence gaat. Zonder blikken of blozen koop ik geen kaartje naar Arles maar naar Aix. Totaal in verbazing. Ik ben onvoorbereid! Sowieso had ik nauwelijks iets voorbereid omdat ik daar gillend angstig van werd. Maar dit sloeg wel alles. Hoe laat zou ik arriveren? Waar zou ik slapen? Hoe zou het gaan? Hoe zou het er uit zien daar? Hoe vind ik de weg?

De treinreis vliegt voorbij. Geen herinneringen meer aan. Behalve aan een gesprek met een wat oudere dame. Die verzucht dat er steeds meer mensen zijn die helder zijn en licht komen brengen. Dat was nog wel anders dan twintig jaar geleden.

Ik stap uit in Aix. Informeer bij een hotel. Nacht kost EUR 70. Paniek. Ik loop weg naar een plein en zie een zevental mensen zitten. Ze eten pizza. Ik besluit te vragen waar zij slapen. Waarschijnlijk niet in een hotel van EUR 70 per nacht. Ook doodeng om te doen. Maar ja. Ik ben nu op pelgrimstocht. De pizza is in acht stukken gesneden. Ik moet mee-eten. Ik voel me gedragen door iets groters en doe mijn best om te ontspannen. Dat mislukt. We lopen naar hun hostel. Ik besluit om twee nachten te blijven. Om morgen de tijd te hebben om op bezoek te gaan bij Maria Magdalena.

‘s Ochtends word ik wakker en maak me klaar voor het ontbijt. Stap uit de douche en kijk naar mezelf in de spiegel.

Daar sta ik dan. In een ander land. Alles wat ik heb, achter gelaten met alleen dertien kilo in mijn rugzak en meer niet. Ik ben ongetraind. Onvoorbereid. Oningelezen. Ik heb niets. Niets dan mijn voeten aan wie ik mijn vertrouwen heb gegeven me te dragen naar waar ze naar toe willen gaan. Zodat ik nieuwe ervaringen kan maken in mijn leven waardoor er meer ruimte komt. Waardoor ik de innerlijke weg die ik de afgelopen jaren heb bewandeld ook in de buitenwereld met 1.000.000 stappen kan gaan bezegelen. Ik kijk in de spiegel. Zie mijn gezicht. Het is oud. Het is jong. Het is meisjesachtig en vrouwelijk. Diep blauwe ogen. Ik lach lief naar mezelf.

“Maria! Ik kom er aan!”

Weer die diepe stem.

“Eva. Maria is zojuist hiér aangekomen.”

Submit a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>