Navigation Menu+

Dagboek: Ik ga mijn ego offeren aan God – deel 3

Posted on Dec 2, 2014 in Pelgrim, Reisverslag | 0 comments

vlinder

23 juni 2010

Dag mijn dierbaren,

Ik mail jullie omdat ik daar zin in heb! En omdat ik een en ander wil delen. Weet niet wanneer ik de mail kan versturen, maar het is nu in ieder geval 23 juni, 16.37 uur.
Ik zit in pas gemaaid gras op een splitsing tussen twee wandelwegen voorbij Mabourguet (of zoiets). Ik kan kiezen tussen naar Santiago blijven wandelen, of naar Lourdes gaan. Een wandeltocht die kennelijk al duizenden jaren wordt gebruikt om allerlei redenen. Ik twijfelde, besloot te gaan zitten in de schaduw en te voelen (een soort van intuitieve psychonautische navigatie) welke kant mijn weg op zal gaan. Allerlei argumenten kwamen langs:
1) toen ik hier liep schrok ik omdat ik dacht dat er een dode poes lag. Er hingen namelijk allerlei papieren en bordjes over ‘voorzichtig!’, ‘loop niet daar maar daar’ en ga zo maar door. In plaats van daar rustig van te worden werd ik er kennelijk erg angstig van; vandaar dat mijn hoofd die dode poes projecteerde. Ik sprak ‘mijn kleine meisje’ liefdevol toe: “lief, kom we gaan kijken. Het is namelijk niet een dode poes, maar gewoon een stukje hout. Je bent gewoon een beetje bang. Dat is goed, dat mag…”.
Toen ik dichterbij liep bleek het een grote dode roofvogel te zijn die al voor het grootste deel was kaalgevreten.

2) Ik ben pas om 12.15 uur gaan lopen vandaag, nadat ik gisteren ook ‘maar’ 11 kilometer gelopen had. Geen zin en vandaag in de ochtend ook niet. Ik bleef op ‘La Planté’ met Anne-Marie en Jean en dat was geweldig. Jean (19) stelde voor om een fietstocht te maken en zo geschiedde. Onderweg kwamen we Fabian de andere pelgrim tegen die we meenamen naar huis. Fabian (37) gaat vannacht om 2.00 uur lopen en maakt de detour naar Lourdes.

3) Het was moeilijk om Jean te verlaten. Het was fijn daar. Waar komt de “ik-heb-niet-zo’n-zin” toch vandaan?

4) Verveel ik me? Heb ik zin in iets anders?

5) Fuck, Lourdes… Met haar massa-heilige-toerisme… Oude mensen. Verering van mensen die mystieke ervaringen hebben gehad… Ik hoop niet dat ik ooit vereerd word, want ik heb de een na de andere mystieke ervaring…

En dat is eigenlijk de reden waarom ik deze mail schrijf… Waarschijnlijk is deze splitsing van wegen een metafoor voor iets anders dat ik jullie wil vertellen.

*oei… Hoe ga ik het zeggen?*

Een paar dagen geleden was het 21 juni. De start van de zomer, de langste dag, de kortste nacht. Ik heb geleerd op de camino dat er niets zo liefdevol in het leven is als dat de wereld altijd uit ‘twee’ bestaat: het een en het ander, de dag en de nacht, de lach en de traan, de liefde en de pijn, het licht en de duisternis, het begin en het eind. Het leven beweegt tussen deze twee polen in een eeuwigdurende dans van het een naar het ander. De langste dag is de kortste nacht, daarna worden de dagen alleen maar korter. Het hoogtepunt van 2010 is dus alweer geweest, zou je kunnen zeggen. Maar: door de dualiteit en de beweging daar tussen in geldt: we reizen altijd ergens naar toe, wat betekent dat we altijd ergens vandaan gaan. En andersom.
Ik maak deze beweging iedere dag mee: een geleefde ervaring in mijn leven. Het helpt me doorgaan en daarin voel ik de liefdevolheid van de dualiteit: iets wat pijn doet gaat altijd voorbij; iets wat fijn is start altijd opnieuw. Het heeft me de hemel op aarde doen vinden. Het veranderde mijn blik, mijn ogen en oren, en zorgde voor rust en stilte.

Nu ben ik op een andere ‘poort’ gestuit. Ik weet met mijn Geest wat die poort inhoudt; ik ken haar in mijn Hart. De poort nodigt uit om gemanifesteerd te worden in mijn leven.

De afgelopen jaren heb ik geleerd, herinnerd, geoefend om met mijn bewustzijn te reizen in verschillende lagen van mijn Zijn. Zo ‘viel’ ik op een dag uit mijn kleine ik en ben ik verschoven naar mijn grote Zijn (Fer: ‘ken je mij’ van Trijntje Oosterhuis: ik ben die ‘jij’ geworden). Ik ben het grootste gedeelte van de tijd hier verenigd met met Grote Zelf. Het voelt soms als ‘de God in mij’, de Meester, Zelf of welke naam religie en filosofie eraan gegeven hebben. Deze vormen van identificatie blijven vormen van identificatie: het blijft “ego” dat in verschillende lagen blijft zeggen: “dit ben IK”. Hoewel ik me nu kan identificeren met allerlei lagen van diepte in mezelf (van animaal tot divine); me kan identificeren met lagen buiten mij (bloemen, bomen, vogels, het land, de wolken) die eigenlijk niet buiten mij bestaan, komt er een behoefte om het identificerend systeem los te laten en te stoppen om een IK te zijn.

Net voordat ik de camino ging wandelen had ik een heftige ervaring die doet denken aan een bijna-dood-ervaring: ik voelde de grenzen van mijn lichaam en waar ik eruit kon stappen. Doodangsten, letterlijk, ervaarde ik daarin.
Ik heb nu opnieuw dit soort ervaringen en belevenissen hoewel ze niet meer zo heftig zijn als het verlaten van mijn lichaam. Toch voel ik nu dat ik een ander stukje ga verlaten.

Het zijn gevoelens van diepe oneindige eenheid met het bestaan. De IK verdwijnt dan en ‘ik’ voel me binnenstebuiten gevouwen: het bos zit in mij, de vogels fluiten in mij, het koren knispert en knappert in mij, de zon gaat onder in mij en de wolken schuiven aan mijn horizon voorbij. Overal waar ‘ik’ kijk, zie ik God, de Schepping, het Leven. ‘Ik’ heb een oneindig diep gevoel van vervuldheid en volmaaktheid. De tranen stromen over mijn wangen, er ontstaat een diepe behoefte om dankbaarheid, mijn nederigheid, tederheid en kleinheid te uiten en aan te bieden aan de Oneindige Liefde die ik voel. Er ontstaat een diep gevoel van heimwee, verlangen om niet meer een IK te zijn, maar gemanifesteerd in een lichaam opgenomen te worden in die Oneindigheid. Een behoefte om mijn kleine ik aan te bieden aan God. Het is het enige wat ik heb te geven, en ik voel zo’n ontzettende behoefte om dat wat ik-ben te geven aan die Liefde. Als teken van mijn dankbaarheid.

Ik weet alleen niet hoe. Ben er in mijn Hart klaar voor, maar durf niet. Op die momenten, ze komen steeds vaker, steeds makkelijker, is de ‘ik’ ontzettend bang.
ik vraag aan de vlinders in het bos: hoe doen jullie dat, ontpoppen?
ik vraag aan de slang: hoe durf je te vervellen?
ik vraag aan het zaad van de boom: hoe weet je dat in jouw sterven de boom zal groeien?

Ik weet ook, ook omdat de God in mij me dat liefdevol vertelt, dat er geen weg terug is. Dat dit hoe dan ook gaat gebeuren, de vraag is alleen wanneer. Ik voel dat er iedere dag iets verders in mij verschuift. In de wandeling zie ik metaforen die me geruststellen. Overal om me heen zie ik de uitnodiging om over te gaan. De meest minst zweverige is die van het vacuüm van de nulpuntsenergie: in het absolute nul punt, als alles tot stilstand is gekomen, als niets meer beweegt, als er niets meer lijkt te zijn, dan stort de schepping oneindige energie uit. Dan is God daar. Dan buigt al het Leven zich daar naar toe om te vieren dat er iets is, niets is, de beweging daar tussen in is en dat het Leven gevierd wordt in al haar diepte.

Er gaat een dag komen dat ik mijn IK ga geven aan dat nulpunt.
Er gaat een dag komen dat mijn verlangen groter is dan mijn angst.
Er gaat een dag komen.

Ik denk dat ik wil delen omdat ik het eng vind. Niet weet waar ik raad en ondersteuning kan vinden terwijl ik me in deze ‘experimenten’ ook alleen voel. Maar ja, dat lijkt de story of my life te zijn. Waarschijnlijk heeft het een doel: het herontdekken van een weg zonder Meester, of het wakker maken van de Meester in Jezelf.

Om maar even ook in deze realiteit te blijven: ik werd op de 21ste ook (zachtjes) in mijn bil gebeten door een hond; ben vruchtbaar op dit moment en smacht naar mannenvlees; het is inmiddels 17.36 uur en ik ga een slaapplek zoeken; om morgen naar Lourdes te gaan (denk ik).

Ik schrijf dit niet naar jullie met de bedoeling dat jullie je zorgen maken. Ik schrijf het om te delen en om dichtbij te blijven. Het gaat uitstekend met me en misschien is dit wel heel erg normaal gedrag voor mensen die al ruim een maand wandelen, buitenlucht snuiven en alleen zijn voor het grootste gedeelte van de dag. Laten we zo zeggen: het levert in ieder geval prachtige inspiratie voor boeken, verhalen en gedichten op.

Lieve kussen,
TLC (tender, love and care)
Eva

Submit a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>